Rode Hond - Zin en onzin in hapklare brokken

Storm in Kaapstad

Het is woensdag 12 augustus. Ik heb uitgeslapen, ontbeten (cornflakes met banaan), gedoucht en me aangekleed. Als ik uit het raam van ons heerlijke guesthouse kijk, zie ik Kaapstad aan mijn voeten liggen. En boven Kaapstad een donker pak dreigende wolken, waarin af en toe een gat valt waardoor de zon schijnt. De tafelberg is omsingeld, net als de Lions Head berg waar we twee dagen geleden nog bovenop stonden. 's Avonds is de stad een zee van lichtjes.

Morgenavond vliegen we terug naar huis, mijn hoofd zit al ergens halverwege. Ik zie Amsterdam en mijn vrienden en ons huisje en Sinne de poes al voor me. Maar ik denk ook nog aan de prachtige landschappen die we gezien hebben (gisteren nog Cape Point en Kaap de goede Hoop), de dieren (buffels, neushoorns, olifanten, zebra's, giraffes, bokjes, walvissen, dolfijnen en een luie leeuw, de mensen die we ontmoet hebben (gesprek met een Belgische clown bij een kampvuur in Swaziland). De plekken waar we geslapen hebben (tochtige kamertjes met keiharde bedden, heerlijk warme eigen huisjes, een safaritent met uitzicht over de Indische Oceaan, een iglo van glasvezel de derde nacht dat we hier waren).

Vanwege het slechte weer gaan we straks wat musea bezoeken en een beetje winkelen. Morgen willen we naar Robben Eiland, maar als de wind niet snel gaat liggen gaat dat niet door. Raar, Mandela wachtte 20 jaar om er weg te komen, wij drie dagen om er heen te kunnen.

Het stormt in Kaapstad. Thuis, ik kom eraan.

Best mensen,

Morgenochtend vlieg ik naar Zuid Afrika, waar ik een maand ga blijven. Misschien dat je hier af en toe een kort verslag of wat foto's aantreft, misschien ook niet. Ik wens iedereen een geweldige zomermaand en hoop iedereen daarna in vol ornaat hier weer te mogen begroeten.

RH

Terug

Terug

Zo, ik ben terug uit het grootste openlucht museum van Europa: Rome. Ik zal er later wellicht meer over vertellen, voor nu laat ik de beelden spreken (ik kan overigens wel verklappen dat ik het een mysterie vind dat Bernini zoveel van zijn onooglijke werkjes in deze prachtige stad heeft mogen neerplempen).

Red dog world wide

In navolging van Neeltje, heb ik ook maar eens aangegeven op de wereldkaart waar ik allemaal geweest ben. Is daar geen onduidelijkheid meer over. Best weinig trouwens, als je dit zo ziet. Overigens ziet de kaart er veel roder uit als ik de VS ook meereken, alwaar ik tweemaal op een vliegveld heb gestaan.

create your own visited country map or write about it on the open travel guide

Thuis

Home is where the bed is

Terug

We zijn aan de orkaan Dean ontsnapt, middels een busreis van 24 uur, die ons van het potentiele rampgebied naar Mexico City bracht. Thans zit ik in hostel Moneda, waar onze reis ongeveer vijf weken geleden begon. Nog twee nachten en dan zit het er echt op. Dan vliegen we de tijd achterna. Zonder bril, maar wel veel dat ik gezien heb, zonder camera, maar met foto"s.

Ramp

Twee en een half jaar geleden was ik in Indonesie. Op de derde dag stond ik te trillen in het hotel door een aardbeving die enkele kilometers verderop de tsunami veroorzaakte.

Thans ben ik aan de westkust in Mexico, waar over enkele dagen een orkaanlangskomt die van de zwaarste categorie kan zijn.

De volgende keer dat ik het continent verlaat,zal ik de wereld waarschuwen.

Overigens hebben we onze vlucht kunnen omboeken en een buskaartje naar Mexico City kunnen bemachtigen. Geen zorgen, we zijn op tijd weg.

Another one rides the bus

We besloten vanochtend met lokaal vervoer van Antigua naar het prachtige Lake Atitlan te reizen. We wilden even niet in een minibusje vol toeristen zitten, maar ons onder de Guatemalen begeven. Letterlijk onder, de andere passagiers zaten half op ons. De bus zat vol. En niet zomaar vol, maar echt vol. En toen stapten er nog drie keer mensen bij in. Het gangpad was zo smal dat het als extra zitplaats dienst kon doen. En vriendelijk vrouwtje met zilvergrijs haar perste zich naast ons en kon een glimlach niet onderdrukken toen ze zag in welke hoek in mijn lange witte benen gevouwen had. Onze tassen, goed op slot, op schoot.

Coban uit, altijd lastig

Kip, kaarsjes en Coca Cola

Het is zondag en we staan op de markt in San Juan Chamula, een klein bergdorpje buiten San Cristobal, waar we momenteel verblijven. Op de ene helft van de markt verkopen vrouwen, veelal in kleurrijke kledij groente, op de andere helft is men gespecialiseerd in troep. Het lijkt wel of er een Wibra is ontploft: plakband, nagelknippertjes en plastic schoenen liggen op de grond uitgestald, met erachter een ongeinteresseerde Mexicaan.

weg

Ik voel een andere wind, maar zie dezelfde wolken

Ik ga steeds verder weg, om dichterbij te komen