Rode Hond - Zin en onzin in hapklare brokken

Freek de Jonge speelt Neerlands Hoop

'Freek de Jonge speelt Neerlands Hoop in zijn eentje' is de voorstelling die ik afgelopen woensdag zag in theater Carré. Samen met mijn vader (59) die in de roemruchte beginjaren van Neerlands Hoop ook regelmatig in de zaal zat. Hij was niet de enige die regelmatig vol genoegen en voorpret dingen mompelde als 'ah, de broodschotel'. Voor mij, geboren in 1980, was het minder een feest der herkenning. Hoewel veel liedjes en conferences me bekend voorkwamen van oude LP's.

Zo'n avond is nou eenmaal een nostalgisch feest der herkenning. Alleen leek Freek daar niet altijd evenveel zin in te hebben. Af en toe gaf hij daar met veel humor uiting aan en, toegegeven, op momenten waarop hij op de actualiteit inging was hij op zijn sterkst. Maar af en toe kwam het ook een beetje zurig over. Het leek hem toch een beetje dwars te zitten dat hij met oud materiaal carré volspeelt en met nieuw werk moeizaam kleinere zalen. Ook jammer dat hij gaandeweg wel erg veel denigrerende opmerkingen over zijn eigen oude werk maakte. Met name tijdens het verhaal van het hondje Whiskey was dat het geval. 'Kies die tekst dan niet', denk je als publiek op een gegeven moment.

Dat Freek geen groot zanger en een slecht muzikant is, is inmiddels algemeen bekend. Toch vond ik het mooi hem in actie te zien en alleen bij Quo Vadis was de begeleiding echt storend. Bij 'Bello de hond' was het juist onderdeel van een geweldige act. Toch vond ik het al met al een mooie, indrukwekkende avond. Ik heb gezien dat Freek nog steeds moeiteloos Carré bespeelt. Dat hij de status heeft bereikt dat hij zich kan permitteren om van blad te lezen. En ik heb liedjes live gehoord, die al niet meer opgevoerd werden toen ik geboren werd.

Bucket list

De film 'The bucket list' is door de critici behoorlijk slecht ontvangen. Daar snap ik niks van, want ik vind het een geweldige film: ondanks het zware onderwerp is The Bucket List vlot en geestig.

De film draait om de tegenpolen Carter en Edward, gespeeld door Morgan Freeman en Jack Nicholson. De twee mannen ontmoeten elkaar in het ziekenhuis, waar ze een kamer delen. Gedreven door de wetenschap dat ze nog maar kort te leven hebben, stellen ze een bucket list op, een lijst met dingen die ze nog gedaan willen hebben voordat ze het tijdige voor het eeuwige verwisselen. Vervolgens werken ze die lijst af, met alle gevolgen van dien...

Het voornaamste commentaar van de pers is dat de film drijft op de klasse van Morgan Freeman en Jack Nicholson. Zonder die twee zou het niet veel voorstellen. Misschien is dat wel zo, maar gelukkig zitten ze er beide in. En ze spelen de sterren van de hemel, waardoor het gewoon een ontzettend gave film geworden is. Gewoon gaan kijken!

Van Muiswinkel & Van Vleuten

"Prediker en Hooglied" heet de voorstelling die het cabaretduo Diederik van Vleuten en Eric van Muiswinkel momenteel in de vaderlandse theaters spelen. Gisteren zat ik in de zaal en heb me uitstekend vermaakt. Zo goed als hun vorige programma Antiquariaat Oblomov is het niet, maar de heren weten hoe het moet. Goede balans tussen rode draad en uitstapjes, tussen zin en onzin en tussen typetjes en 'zichzelf'. Om de show te zien week ik uit naar Amstelveen, waar een prima schouwburg staat. Wel moet gezegd worden dat het Amstelveense publiek erg mat is. Ik zat achterin de zaal en zag voor me een zee van grijze hoofden. Waarschijnlijk hedden de meeste medebezoekers het tijdperk waarin onderstaande sketch zich afspeelt nog meegemaakt.

Herman Finkers komt eindelijk thuis

“Ik heb een kwart eeuw rondgezworven als komisch persoon”, vat Herman Finkers zijn carrière tot dusverre samen. Veel te bescheiden natuurlijk voor één van de succesvolste cabaretiers van de jaren ’90. Toch schuilt er een kern van waarheid in. Finkers was inderdaad komisch – héél komisch – maar meestal ook niet meer dan dat. Hoe knap zijn taalvondsten ook waren, hoe geestig zijn presentatie ook was en hoe vol de zalen ook zaten. Na zeven jaar pauze laat Finkers in een nieuw programma de breedte van zijn talent zien. Eindelijk.

Altijd over liefde

“I love you. Everything else is a waste of breath”, waarschuwt Lucretia van der Vloot het publiek in de acapella proloog van haar voorstelling “Altijd over liefde”. Gelukkig is haar ‘waste of breath’ adembenemend mooi, zodat de zaal zich geen seconde hoeft te vervelen als Lucretia, begeleid door drie muzikanten, het meestbezongen thema uit de geschiedenis bezingt. “Altijd over liefde” behoort tot het beste dat het Nederlandse muziektheater momenteel te bieden heeft.

Jacob & Jim

Gisteravond de voorstelling van Jacob Banigan (VS) en Jim Libby (Canada) in het Amsterdamse Polanentheater gezien. De twee speelden een improvisatievoorstelling in de vorm van een bordspel. Om beurten dobbelen ze en bewegen ze zich over het speelveld, onderweg komen ze personages en uitdagingen tegen die ze in hun verhaal moeten verwerken. En dat deden ze op een geniale manier. Met een ongekende hoeveelheid typetjes en technische hoogstandjes. Met twee bizarre verhalen die ergens eigenlijk ook wel weer klopten. Ik heb al aardig wat improvisatievoorstellingen gezien, maar was nog niet eerder zo onder de indruk als gisteravond. Geen idee of ze nog meer optreden in Nederland, maar zo ja, kan ik iedereen aanraden er heen te gaan.

Live

De dagen gaan lengen en December, de maand der kado'tjes komt in zicht. En dus moeten er weer nieuwe cd's uitgebracht worden. En wie geen nieuw materiaal voor een nieuw abum heeft, kan altijd een best-of en een live cd maken. Dat laatste deden de Foo Fighters en Eels. Twee bands die in de jaren '90 doorbraken en die het vooral van hun voormannen moeten hebben. Beiden zijn beperkte zangers, maar goede songschrijvers. Dave Grohl van Foo Fighters zorgt dat de band altijd lekkere pop-rock-deuntjes brengt, E van Eels is een genie in het schrijven van melancholische liedjes.

'Skin and bones' heet het nieuwe schijfje van de Foo Fighters. Er staat werk op dat netjes verdeeld is over hun carriére. Zelfs Marigold, uit de tijd dat Grohl nog bij Nirvana zat, komt voorbij. De nadruk ligt op het rustige werk van de band, uitgevoerd in een akoestische setting. Een enkel nummer wordt opgeleukt met accordeon of piano. Razor, Next year en Times like these zijn mooie hoogtepunten. Het komt allemaal prima over, maar het is duidelijk dat de foo's beter zijn in lekker ongecompliceerd rocken. Maar, niet gek voor in de zak van Sinterklaas.

De vaak sobere liedjes van Eels klinken extra uitgewerkt en 'vol' op hun nieuwe plaat. Zoals de titel 'Eels with strings, live at town hall' al doet vermoeden, wordt de band begeleid door een blik strijkers. Er staan 21 nummers op, die ook een mooi overzicht bieden van hun repertoire tot nu toe. Af en toe pakken de nieuwe bewerkingen mooi uit, zoals in Flyswater en Losing streak, maar sommige nummers hadden beter onaangetast kunnen blijven (Novocaine for the soul, Bus stop boxer). Al met al een aardig overzicht, maar niet onmisbaar. Wel leuk voor onder de kerstboom.

Babel

Afgelopen zaterdag heb ik de nieuwe film babel gezien. Een film over miscommunicatie, over hoe culturen elkaar niet gegrijpen. Niet een film om heel blij van te worden, maar wel heel mooi gemaakt. Mooie beelden, mooie muziek, goed acteerwerk. Babel vertelt drie verhalen. Van een Amerikaans echtpaar in Marokko, dat in de problemen komt, door toedoen van twee Marokkaanse jongens. Die hebben hun eigen verhaal. De kinderen van het echtpaar worden verzorgd door een Mexicaanse oppas. Door de gebeurtenissen in Marokko, verandert ook haar leven drastisch. Ondertussen schreeuwt een doofstom meisje in Japan om aandacht. Ach, het verhaal is niet zo gemakkelijk na te vertellen. Hoeft ook niet. Ga maar kijken.

Paris Hilton

Multitalent Paris Hilton heeft een cd uitgebracht. Natuurlijk zijn we allemaal heel benieuwd naar dit historische hoogtepunt in de geschiedenis van de moderne muziek. Maar hebben we geen zin om er naar te luisteren. Lees mee naar het oordeel van een aantal recensenten.

The bits which 'aren't bad' are the bits which don't involve Ms Hilton (MusicOMH.com)

She sings like a woman who has heard of something called singing, can't be sure of exactly what it might entail, but is fairly certain you do something a bit like this (The Guardian)

(...) they can't hide the fact that Hilton's a shit singer who can't carry a tune even when the vocal melody is reproduced note-for-note in the arrangements (Now Music)

Things get excruciating when she tries to sound erotic, making awkward, teenaged-sounding fake sex noises on “Turn It Up” that are about as arousing as a dead-eyed stripper humping your leg while she gazes off at some indeterminate spot in the distance, undoubtedly pondering her massive loans or her next cigarette (StylusMagazine.com)

Nieuwe album Junkie XL overtuigt niet

Vanaf 24 april ligt het nieuwe Junkie XL-album Today in de winkels. Today, het vierde album, is meer pop en minder dance dan de voorgaande. De vocalen zijn ingezongen door de onbekende zanger Nathan Mader.

Holkenborg kondigde aan dat het nieuwe album "back to basics" zou zijn. Geen conceptalbum, zoals voorganger Radio JXL, maar gewoon tien sterke tracks. Today begint met het tien minuten durende Youthfull. Het nummer staat symbool voor de rest van het album: een lekkere beat, duidelijke gitaarinvloeden, maar niet energiek en pakkend genoeg om de luisteraar te boeien. Het nummer is met tien minuten veel te lang, halverwege slaat de verveling toe.

Pas bij het vierde nummer, de titelsong Today, lijkt het album op te leven. Today is het meest energieke nummer en komt 13 maart uit als single. Direct na de track zakt het album weer in met de matige ballad Drift Away. De vijf minuten lijken een eeuwigheid te duren. Dat Holkenborg en Mader beter kunnen, laten ze drie midtempo nummers later horen. De laatste twee nummers, Honey en We become one zijn goed uitgewerkt en opgebouwd. Daardoor blijven ze boeien. De twee zweverige nummers vormen een sterke afsluiting van een album dat niet spetterend genoeg is voor een dance album en niet melodieus genoeg voor een pop album.

Holkenborg heeft met Today een aardig album afgeleverd, niet meer en niet minder. Today is samenhangender en gelijkmatiger dan Radio JXL, maar daardoor ook minder spannend. Een echte uitschieter ontbreekt. Holkenborg houdt zich de laatste tijd veel bezig met het remixen van bekende artiesten, zoals Coldplay en Britney Spears, en het maken van filmmuziek. Dat zijn projecten waarin zijn talent als producer optimaal benut wordt. "Gewoon tien sterke nummers maken" is een ander verhaal. Daarvoor is Holkenborg als songwriter te beperkt.

Film: Corpse bride

Gisteren ben ik naar Corpse bride geweest, een film van Tim Burton. Burton heeft ervoor gekozen om kleipoppetjes als acteurs in te zetten. Het ziet er prachtig uit, alhoewel ik denk dat met een animatiefilm hetzelfde effect ook had kunnen worden bereikt. Had een hoop werk gescheeld.

De film vertelt het verhaal van de jongeman Victor (met de stem van Johnny Depp) die per ongeluk met een vrouw uit het dodenrijk trouwt. In ongeveer een uur tijd wordt dit probleem opgelost. Tussen de scenes door barsten de personages met enige regelmaat uit in gezang. Helaas zijn niet alle liedjes even goed en functioneel. Die liedjes die dat wel zijn, dragen bij aan de sprookjesachtige sfeer van de film.

Het is zeker een aanrader voor iedereen die van animatiefilms, sprookjes en/of musicals houdt. Iedereen die daar, net als ik, geen uitgesproken liefde voor heeft, moet hopen dat zijn vriendin hem meesleept. Want stiekem is het best mooi en bij tijd en wijle nog grappig ook.

Cabaret: Ernst van der Pasch - Scherp blijven

In 1997 won Ernst van der Pasch de persoonlijkheidsprijs op het Groninger Studenten Cabaretfestival. Gisteravond was hij terug in Groningen met zijn programma "Scherp blijven". De zaal was matig bezet. De kleine zaal van de Oosterpoort is toch al niet de meest sfeervolle theaterzaal die ik ken, de lege stoelen maakten dat er niet beter op. Gelukkig kan Ernst improviseren en durfde hij het aan om na het openingslied gelijk de mensen op de achterste rijen te vragen om vooraan te komen zitten.

Toen een aantal bezoekers daar aan gehoor had gegeven, kon de voorstelling beginnen. In "Scherp blijven" vertelt Ernst over een vriendschap die verloren is gegaan, de (on)mogelijkheid je te verzetten tegen een burgerlijk leven en de angstige sfeer die in Nederland heerst. Geen thematiek die de originaliteitsprijs verdient, maar wel erg goed uitgewerkt. Waar veel andere cabaretprogramma's niet verder komen dan óf niet samenhangend óf geforceerd samenhangend zijn, is Ernst erin geslaagd er terloops en met goede grappen een eenheid van te maken. De epiloog verschaft de voorstelling diepgang die in het huidige cabaret vaak ver te zoeken is.

Daar komt nog bij dat Ernst over twee sterke troeven beschikt: zijn uitstraling en zijn mooie liedjes. Het enige waar hij nog niet over beschikt is genoeg publiek. En dat is zonde voor zowel Ernst als de theaterliefhebber.

Groninger studenten cabaretfestival

Gisteren ben ik bij de eerste halve finale van het Groninger studenten cabaret festival geweest. Helaas kan ik vanavond niet ook de tweede halve finale bekijken, maar ik heb iemand anders blij met de kaartjes kunnen maken. En dat is ook wat waard.

Het eerste optreden werd verzorgd door Johnny Ruisch. Hij speelde een ongelukkige voorstelling. Had pech dat hij moest beginnen en dat zijn microfoon stoorde (krijg je met zo'n naam). In een leeg decor vertelde hij een vrij onsamenhangend verhaal, met af en toe leuke grappen en opmerkingen. Wat ik miste was een duidelijke podiumpersoonlijkheid. Als hij kwaad was, kreeg ik niet het gevoel dat hij écht kwaad was (alhoewel de invloed van Lebbis wel zichtbaar was in die stukken). Het kwam als geheel niet goed over op de zaal, wat overigens geen schande is. Je staat tenslotte als beginner in de stadsschouwburg.

Borleffs, Logman en De Waard waren als tweede aan de buurt. Zij maakten studentencabaret op zijn studentencabaretst. Als het decor bestaat uit een oude bank en een sixpack weet je eigenlijk al genoeg. Met korte scénes overrompelden ze het publiek. Ze hadden duidelijk eigen aanhang in de zaal, maar ook de neutrale toeschouwers wisten ze voor zich te winnen. Wel vond ik het jammer dat ze hun inspiratie nooit buiten de gezamelijke huiskamer van de dispuutswoning hebben gezocht. Als ze in het cabaret verder willen, zullen ze hard moeten werken om van het studentikoze stempel af te komen.

Derde en laatste deelnemer van de avond was Martijn Koning. Waar het Johnny eerder niet lukte om de zaal naar zijn hand te zetten, had Martijn het al snel voor elkaar. Ook wist hij wel een duidelijke persoonlijkheid neer te zetten, een veelblowende überloser. Hij zette een prima staaltje stand-up comedy neer. ik was dan ook niet verbaasd toen ik later hoorde dat hij in de vaste line up van de comedy explosion zit. Het genre stand-up is op zijn retour, maar Martijn kan er ver in komen.

Het gastoptreden werd verzorgd door Dames voor na vieren. Ik was maandag al door Katinka gewaarschuwd dat zij tot de zeldzame soort 'grappige vrouwen' behoort. Ik vond het niet altijd hilarisch (hoeft ook niet) en het was niet altijd mijn smaak, maar ze speelden geweldig. Muzikaal en speltechnisch op heel hoog niveau. Een zeer goed duo waar we ongetwijfeld nog veel van gaan horen.

Cabaret: Katinka Polderman en Brokstukken

Gisteren bekroop mij een onwennig gevoel van macht. Ik was bij de voorstelling van de winnaar en finalist van het Leids Cabaret Festival, Katinka Polderman en Brokstukken, en kennelijk waren beiden bang voor een negatieve bespreking van mijn hand. Brokstuk Korneel probeerde bij me in het gevlei te komen door een vrijkaartje te regelen, Katinka ging zelfs zo ver door een liedtekst aan te passen, The White Dog werd ineens The Red Dog. Hoe zeer ik mij ook vereerd voelde, al deze maatregelen waren niet nodig om een negatieve bespreking te voorkomen. Ten eerste ben ik onpeilbaar onafhankelijk en integer en ten tweede speelden ze beide een erg goede voorstelling.

Brokstukken maakt fysiek cabaret, ze spelen veel korte scenes die elkaar snel opvolgen. Na een wat aarzelende start van zowel het trio als het publiek werd al snel de stijgende lijn ingezet. De heren beheersen wat ze doen en er zitten leuke vondsten in het programma. Wat mij betreft mogen de onderwerpen en situaties nog wel iets origineler. De godfather-typetjes, bijvoorbeeld, heb ik op een vergelijkbare manier ook bij de Ashton Brothers gezien. Overigens zijn de sketches zo goed uitgewerkt en gebracht (de quizmaster bijvoorbeeld) dat het niet stoort. Een vergelijkbare strekking geldt ook voor de liedjes, die zitten goed in elkaar en worden mooi gezongen. Daardoor vergeef je ze al snel dat de teksten vrij matig zijn (zoals Een echte man deel II). Overigens geldt dit natuurlijk niet voor het briljante slotnummer.
Ze zijn in hun korte bestaan al uitgegroeid tot een groep die garant staat voor een leuke avond, als ze hun programma hier en daar nog iets aan weten te scherpen, kunnen uitgroeien tot een grote naam in cabaretland.

Voor Katinka geldt eigenlijk in alles het omgekeerde, zoals de twee acts sowieso tegengestelden zijn. Katinka is nu al een ongrijpbaar fenomeen en dat is heel knap. Maar of ze ooit een grote naam gaat worden valt te betwijfelen. Er is jammer genoeg minder publiek voor een artiest als zij, getuige bijvoorbeeld de matig gevulde zalen bij Jeroen van Merwijk.
Haar teksten zijn van zo'n ongekend hoog niveau dat de muzikale beperkingen niet storen. Haar nonchalante presentatie en nonexpressie staat haaks op die van Brokstukken, maar het hoort bij haar stijl en maakt haar programma uitermate geestig. Wel ben ik erg benieuwd hoe de stap naar een avondvullend programma gaat verlopen.

Ik weet niet hoe lang Brokstukken en Katinka nog samen optreden, maar zo lang ze dat doen kan ik alleen maar zeggen: ga kijken. Een spoedcursus 'diversiteit' en 'aanstormend talent' in een.