Rode Hond - Zin en onzin in hapklare brokken

Zeg ja tegen nee

Ik vind: je moet ook eens ‘nee’ zeggen in het leven. We zitten nou eenmaal gevangen in een tijd vol keuzes en mogelijkheden. Het lijkt daardoor alsof alles moet. Alsof je het leven aan je voorbij laat gaan als je geen Iphone hebt, niet gaat bungeejumpen of niet overstapt naar Gmail. Dat is niet zo.

‘Nee’ zeggen geeft een bepaalde rust. Dat komt omdat al die aanbiedingen die op je afgevuurd worden je iedere keer dwingen om een keuze te maken. Erover na te denken. Een afweging te maken. Dat hoeft niet meer als je snel ‘nee’ zegt. Zo zeg ik standaard nee tegen taart eten op mijn werk. Sommigen zien me daardoor als een ongezellige anti-taart-fundamentalist. Dat neem ik maar op de koop toe. Ik zit tenminste niet bij ieder taartmoment te emmeren: zal ik het doen, of zal ik het niet doen? Ik zeg ook nee tegen wintersport. Gewoon, omdat ik er geen zin in heb. Ik heb besloten dat ik niet op wintersport ga. Ik wens iedereen die wel gaat heel veel plezier, maar ik ga niet mee.

En nu heb ik besloten om nee te zeggen tegen de Michael Jackson-film This is it. Ik heb wat fragmentjes op tv gezien.  Michael doet een danspasje. Michael zingt. Michael trekt zijn handschoenen aan. Michael bespreekt met iemand het decor. En kijk, Michael eet een broodje! Het interesseert me allemaal geen hol. Ik hoef het niet te zien. Ik ben klaar met die hele Jackson-hype. Laat iedereen die het wil zien er lekker naar kijken, pomp de hype op tot hij barst, ga met elkaar in discussie over hoe gezond Michael er in de film uitziet. Maar laat mij er buiten.

Het enige waar ik nog ‘ja’ op zeg, is de vraag of ik mezelf niet ook een mopperende oude man vind.

Zekerheid

Je weet zeker dat er iets mis is als je zit te zappen en concludeert dat het leukste programma op tv gaat over Jan Smit die samen met zijn vrolijke Volendamse vrienden op een camping zit.

Suikerfeest

Ik heb ontzettend veel zin in het Suikerfeest. Al tijden staat er naast mijn bed een aardappel met vlaggetjes erin. Iedere ochtend trek ik er één uit. Zo tel ik de dagen af tot het suikerfeest. Vanochtend zaten er nog maar tien vlaggetjes in. Het is bijna zo ver. Ik kan nauwelijks wachten.

Niet dat ik moslim ben geworden of ben uitgenodigd door een bevriende moslim. Nee, de reden dat ik zo reikhalzend uitkijk naar het Suikerfeest is dat ik vlak bij een moskee woon. En sinds kort bidden ze nogal hard. Uit ramadan-enthousiasme, of gewoon honger, dat doet nog wel eens rare dingen met mensen. Tot een uur of half twaalf toetert een imam arabische gebeden door een microfoon. Ik denk dat alle andere moslims om hem heen zitten te eten, maar dat hij nog niks krijgt. Zo klinkt het tenminste. Het is ook wat als je ontzettend honger hebt, maar nog niet mag eten omdat je bent uitverkoren om het gebed te leiden terwijl om je heen iedereen marsen, kaasburgers en ovenschotels met bloemkool naar binnen zit te proppen. Daar zou ik ook extra hard van gaan kwelen.

Ik snap dus waar de gekwelde keelklanken vandaan komen. Toch heb ik er weinig begrip voor als ik in bed lig om eens lekker vroeg te gaan slapen. Terwijl de imam mij wakker staat te bidden, kijk ik vanuit mijn ooghoek naar de aardappel op mijn nachtkastje. Nog tien nachtjes slapen en dan is het zo ver: Suikerfeest!

Trouwens, zouden er ook moslims zijn die erover klagen dat supermarkten ieder jaar eerder suiker in de schappen leggen terwijl het nog-lang-geen Suikerfeest is?

Het pak en de strop

Ik heb maar één pak. Ik kreeg het zo’n zeven jaar geleden van mijn ouders, toen ik net studeerde. Ik heb nooit geleerd fatsoenlijk een stropdas te strikken, dat volwassenheidsritueel staat al lange tijd op mijn to-do-list. Het is er nooit van gekomen, omdat ik zelden een das hoef te strikken. Ik draag mijn pak hooguit een paar keer per jaar. Er studeert eens iemand af, er gaan eens iemand dood, er trouwt eens iemand.

Afgelopen zaterdag...

Ik weet het zeker

Ik zag jonge eendjes in de gracht dobberen
De zon laat zich steeds vaker zien
Ik krijg meer en meer zin in witbier
Ik krijg zin om een potje te voetballen
De poes wil vaker het huis uit
Ik wil vaker het huis uit

Ik weet het zeker: het wordt lente!

Zomertijd

Ik weet het wel, in het voorjaar gaat de klok vooruit. Prima ezelsbruggetje, geen enkel probleem. En toch was ik gisteren ik gisteren in de war met de tijd. Als enige persoon kwam ik niet te laat, maar juist te vroeg door de zomertijd.

Dat zat zo. Ik moest zondagochtend om kwart over tien op mijn werk zijn (waarom doet er nu even niet toe) (maar het was niets vervelends). Toen ik dat hoorde dacht ik: 'Tjonge, best vroeg. Want het is dan eigenlijk kwart over negen.' Zo drong het concept 'kwart over negen' mijn brein binnen. Het nestelde zich daar. En iets in mijn hoofd maakte ervan 'je moet er om kwart over negen zijn'.

Daar stond ik dan voor de deur van mijn werk. Slaperig, maar op tijd. Op zondagochtend, kwart over negen. Terwijl het eigenlijk kwart over acht was.

Kukele-goverdegodver-kuuuuh

.

Ik heb tot ik ging studeren in kleine dorpjes gewoond, in Friesland, Twente en Drenthe. Na een paar jaar Groningen woon ik nu in Amsterdam. Vanochtend werd ik onaangenaam  vroeg wakker. Niet door het drukke stadsverkeer, een aanslag of luidruchtig discovolk. Nee, ik werd gewekt door een haan. Daar heb ik in negentien jaar in dorpen wonen nog nooit last van gehad.

De Mediamarkt, ik lijk verdomme wel gek

3 januari dit jaar meldde ik me bij de Mediamarkt. Dat wil zeggen, bij de klantenservice van de Mediamarkt. Dat is een verschil. De winkel van de Mediamarkt is een grote hal vol fraaie apparatuur en vlotte jongens en meisjes met een blouseje aan die je zonder al te veel productkennis iets willen verkopen. Ik kocht er ooit een hele fijne mp3-speler. Die moest echter een nieuwe batterij hebben. En daarom meldde ik me bij de klantenservice van de Mediamarkt. Dat is een bedompt, slordig achterkamertje waar heel veel mensen heel lang heel chagrijnig zitten te wachten. Geeft niks. De winkelende klanten kunnen de getergde klagers toch niet zien.

Terug naar mijn mp3-speler. Binnen een paar weken zou er een nieuwe batterij inzitten. ‘Wat dat kost? Geen idee. Betaal maar gewoon twintig euro aan. Dan sturen we hem op naar de fabrikant. Of die niet kan vertellen hoe duur het wordt? Dan moet u ze zelf maar bellen, meneer.’ Fijn. Bedankt. Vandaag, bijna anderhalve maand later, belde ik maar eens om te vragen hoe het ermee staat. Een interessant gesprek was het gevolg. Het ging ongeveer zo:

- ‘Ik verwacht dat het apparaat er eind volgende week weer is, meneer’
- ‘Dat zei uw collega vorige week ook.’
- ‘O.’
- ‘Weet u hoe ver de reparatie al is?’
- ‘Nee, dat weet ik niet.’
- ‘Maar hoe weet u dan dat hij er volgende week weer is?’
- ‘Dat zijn mijn gegevens.’
- (…)
- (…)
- ‘Fijn. Bedankt.
- ‘Dag meneer!’

Hans Beck is dood, leve Playmobil

Hans Beck is overleden. De Duitser is 79 jaar geworden. Ik ben hem veel verschuldigd. In 1974 bedacht hij playmobil, waar ik toen ik klein was veel, heel veel mee heb gespeeld. Ik kan me de dag niet herinneren dat ik voor het eerst Playmobil kreeg, het was er altijd al. Iedere verjaardag - tenminste, zo herinner ik het me - kregen mijn twee broers en ik minimaal één of twee doosjes erbij. Zo groeide onze verzameling in rap tempo. We hadden ook lego en plastic soldaatjes in twee formaten, maar in mijn wereld was niets zo gaaf als playmobil. We hadden alles in cowboy-en-indianen-stijl. Paarden, pistolen, een postkoets, wigwams, een fort. En een racewagen van een oom die de stijl niet helemaal begrepen had.

Er was wel eens discussie of de racewagen nou wel of niet mee mocht doen als we met de playmobil gingen spelen. Ik vond altijd principieel dat we een dergelijk groot anachronisme niet konden toestaan. Mijn broers waren het daar meestal wel mee eens. Die wilden ook niet dat hun postkoets met goud werd overvallen door een racewagen. Om die één of andere reden moest er zeer regelmatig een postkoets vol goud vervoerd worden. Ik weet niet meer waarom. Het was natuurlijk vragen om problemen. Boeven op de loer, 'pang pang' - 'raak!' - 'nee hoor, mis!' enzovoort.

Meestal kwamen we helemaal niet aan de goudtransporten toe, overigens. De aanloop tijd was daar te lang voor. En terecht, want dat was het leukste van playmobil. Bij ons ging dat zeer gestructureerd. Eerst de enorme bak met playmobil erbij halen. En dan hielden we, als echte kleine democraatjes, verkiezingen. Ombeurten kozen we een stuk. Als eerste ging het fort eruit. Daarna de de tenten. Dan de gaafste mannetjes, paarden, geweren en natuurlijk de postkoets en een paar kisten goud. Om te vervoeren. Dan moesten de kampen worden opgezet in een hoek van de kamer. En dan, als alles klaarstond en de mannetjes gewapend te paard zaten... gingen we eten.

Hans Beck, bedankt. Ik hoop dat je ergens in een andere wereld door de prairie rijdt. Op een paard of in een racewagen. 

Vrijdagavond (laat)

- 'Wil je wat drinken?'
- 'Ja, ik wil wel wat fris'
- 'Wat dan?'
- 'Doe maar een biertje'
- 'Ok'

Gezellig, gezelli, gezel

Het is maandagmorgen. Collega A vertelt over een feestje waar ze in het weekend is geweest. ‘En’, vraagt collega B, ‘was het gezel?’ Ik ken het woord ‘gezel’ wel, het betekent ‘makker’ of ‘reisgenot’. Maar in de vraag over het feestje was een afkorting voor ‘gezellig’, een variant op het vreselijke ‘gezelli’ die ik nog niet kende. Helemaal onverwacht kwam het woord niet uit de mond van collega B. Ze – uiteraard hebben we het hier over een zij – verraste eerder al eens met de vraag ‘welke kleur roze?’

Gezellig. Het schijnt een typisch Nederland begrip te zijn. Beetje burgerlijk. Kneuterig. Dat had tekstdichter en zanger Maarten van Roozendaal goed in de gaten toen hij zijn theaterprogramma ‘Aan gezelligheid ten onder’ noemde. Als hij ooit een reprise van het programma gaat spelen, moet hij het kennelijk omdopen tot ‘Aan gezelheid ten onder’, zo bedenk ik. Ondertussen is het verhaal over het feestje van collega A afgelopen. Ik was zo afgeleid dat ik totaal niet heb meegekregen of het nou gezel was of niet.

Ook verschenen op Tekschrijver Tim, waar ik als Tekstschrijver Tom tijdelijk dienst doe als invalblogger

Rollator op het ijs

Ik zag een gouden  rollator op het ijs. Dat zou eerste zin van een gedicht kunnen zijn. Zoiets als 'Ik zag een rollator op het ijs / Ik keek heel goed / Maar het duistere water gaf zijn geheim niet prijs'.

Maar het is geen gedicht. Het is de realiteit. Ik fietste naar mijn werk, over de Bloemgracht (of eigenlijk, langs de gracht). En toen zag ik het. Een gouden rollator op het ijs. Wat zou er gebeurd zijn, vroeg ik mezelf af. Een gezin dat gaat schaatsen, maar het ijs niet helemaal vertrouwt en dat oma het kortste strootje heeft getrokken? Een stokoude man die zichzelf wilde verdrinken, van de brug sprong en vervolgens op het ijs smakte?

Ik weet het niet. Wel weet ik dat het dooit. Als ik morgenochtend naar mijn werk fiets, ligt de rollator er waarschijnlijk niet meer. En is er weer een stukje poezie uit het straatbeeld verdwenen.

De gouden rollator, waarachter de oude man altijd hijgde en piepte
Zakte door het ijs
En zonk naar de diepte

De nacht

Uit medische overwegingen heb ik afgelopen nacht niet geslapen. Mijn taak was om de hele nacht wakker te blijven, zodat de volgende dag een EEG een ideaal uitzicht op mijn hersenen zou hebben. Welnu, het is me gelukt. En eigenlijk viel het best mee.

Ik had me goed voorbereid: tips gevraagd aan Rodehond-fans, dvd'tje geleend, Nintendo Wii-spel + stuur geleend en mijn connecties in Amerika gevraagd om een debat te organiseren dat hier 's nachts op tv zou zijn. Achteraf niet allemaal nodig.

Wat heb ik gedaan? Eerst Nederland zien winnen van Noorwegen (doelpunt Van Bommel, matige pot), toen film gekeken met mijn liefje (National Treasure, niet geweldig, maar wel vermakelijk), daarna online 2 uur geklaverjast (redelijk gespeeld), toen met de muziek collectie op mij computer gespeeld (mooie muziek, nu ook weer in de juiste mapjes), vervolgens het debat tussen McCain en Obama gekeken (met de groeten van Joe the plummer, my friends), gevolgd door de voorbereidingen van de naderende popquiz die ik mede organiseer (volgende week maandag in café De Spuyt te Amsterdam) en tot slot geklaverjast tot de zon mij kwam halen.

Om acht uur meldde ik me in het ziekenhuis. De taak die ik kreeg was me op dat moment op het lijf geschreven: met een hoofd vol plakkertjes eindelijk een paar minuten slapen...

Slaapdeprivatie

Vraag: wie weet wat elektro-encefalogram na slaapdeprivatie is?
Antwoord: ik.

Ik ga het namelijk aan den lijve ondervinden. Als vervolg van dit incident een paar weken geleden willen mijn vrienden van de afdeling neurologie nog een test doen. De eerder gemaakte hersenscans lieten geen afwijkingen zien. Toch stiekem wel een beetje een opluchting. En nog stiekemer een teleurstelling, je hoopt natuurlijk dat ze op je hersenscan iets bijzonders zien waaruit onomstotelijk blijkt dat je geniaal bent.

Deze week wacht mij dus een elektro-encefalogram na slaapdeprivatie. Wat een  elektro-encefalogram precies inhoudt, is niet zo interessant. Het gaat mij om de slaapdeprivatie. Dat is vaktaal voor: 'je moet knijtermoe aankomen'. De nacht voor het onderzoek mag ik niet slapen. En ik ben al zo moe de deze dagen...

Tips over hoe ik komende woensdagnacht zo leuk, efficiënt en nuttig mogelijk kan doorkomen zijn van harte welkom. De winnaar zal ik die nacht niet wakker bellen. Alle suggesties die koffie, thee, drugs of alcohol bevatten komen niet in aanmerking voor de prijs.

Best wel beter

Voor iedereen die zich naar aanleiding van dit bericht enige dagen geleden zorgen maakt over mijn gezondheid: ik ben inmiddels weer behoorlijk opgekrabbeld. Ik heb nog een naar hoestje in de keel, maar verder ben ik alweer best wel beter. Maandag weer aan het werk. Dan zal ik ook den wereld weer verblijden met prachtvolle blogberichten.

Ogen open

Hoe fijn is het om je ogen open te slaan en te zien wat je wilt zien. Een strakke blauwe lucht met één enkel vers schapewolkje. Of het gezicht van je geliefde vlakbij. Op haar eigen kussen. Zij aan haar kant en jij aan de jouwe.

Dinsdagochtend trof ik mezelf om een uur of acht aan op de keukenvloer. Ik sloeg mijn ogen open en zag de tranen op het gezicht van mijn lief. Ik hoorde de tranen in haar stem terwijl ze met 1-1-2 belde. Het duurde even voordat ik alles kon overzien.

De ochtend was begonnen als altijd. Weliswaar was ik de vorige avond extreem moe en behoorlijk koortsig, ik had me uit bed gesleept om te gaan werken. Ik stond in de keuken mezelf een glas sap in te schenken toen ik me ineens licht voelde in mijn hoofd. In een poging te gaan zitten, belandde ik via de vensterbank met een smak op de grond. Ik weet nog dat het plastic gietertje op de grond viel. Daarna weet ik het even niet meer.

Achteraf bleek dat ik op de grond zat. Mijn mond open, zonder iets te zeggen. Mijn ogen open, zonder iets te zien. En zonder dat er iets in te zien was. Daarna vond mijn lichaam het een goed idee om al mijn spieren zo hard mogelijk aan te spannen en achterover te vallen. Half tegen de muur, half tegen de vloer.

'Wat gaat u nu doen?', vroeg de dame van 1-1-2 over de telefoon. 'Nou', zei ik volledig terecht, 'ik denk dat ik maar weer naar bed ga. Want zo kan ik niet werken.' Haar leek het beter naar de huisarts te gaan, die ons weer doorverwees naar de neuroloog op de Eerste Hulp van het Lucas Andreas Ziekenhuis.

Daar heb ik de hele ochtend rillend van de kou en met een barstende koppijn gelegen. De co-assistent vermaakte me met testjes, tussendoor dommelde ik weg. De neuroloog zelf vond het nodig met een naald in mijn ruggewervel te roeren om zo hersenvocht af te nemen. Geen pretje. Maar het was voor een goed doel: wat ik ook had, het was in ieder geval geen hersenvliesontsteking. Wat het wel was? Geen idee. Griep. Slaapgebrek. Of zo. Doe maar even rustig aan. Briljant.

De rest van de dag heb ik geslapen. Die nacht ook, tot ik om vier uur naar de wc moest. Om vervolgens wakker te worden op de grond voor de wc. De hoofd- en nekpijn die net weer een beetje tot rust was gekomen, zette weer in volle hevigheid aan. 's Nachts bellen met de doktoren, 's ochtends bellen met weer een andere neuroloog uit hetzelfde ziekenhuis. Die - uiteraard - weer een net iets andere theorie had. Het advies was hetzelfde. Rust nemen. Veel vocht drinken. Geniaal. En later voor de zekerheid maar eens wat hersenscans maken (waar ze niets op verwachten te zien).

Woensdag: slapen. Donderdagochtend: opleving. Donderdagmiddag: instorting. Vrijdag: opleving zonder instorting. 's Ochtends word ik wakker en ben ik blij dat ik in bed lig, met mijn bezorgde lief naast me (donderdagnacht schrok ze ineens wakker om te checken of alles wel goed met me ging. Zelf wist ze dat niet meer de volgende ochtend). Verder ben ik tevreden als ik elke dag mijn ogen open doe en zie dat het weer wat beter gaat dan gisteren.

Sportman

Het was een leerzaam weekend. Zo heb ik het één en ander opgestoken over baanwielrennen. De oorzaak van dit educatieve weekend is te vinden ergens op de vrijdagavond. Tijdens een borrel met vrienden, die om half zeven zeer onschuldig begon. Maar aangezien het vrolijk samenzijn duurde tot twee uur ’s nachts, was ik de volgende dag zo brak als een haring met uitjes.

Daar lag ik dan op de bank. Naar de tv te staren, waar een groep mensen met een gezonder leven dan ik rondjes aan het fietsen was. Het bewoog, dus mijn interesse was gewekt. Tot dusverre dacht ik dat het baanwielrennen een kwestie is van rondjes rijden en wie dat het snelst doet, is de beste. Misvatting. Het was een puntenkoers. Met belachelijk veel rondjes (zo’n 140 als ik me niet vergis), tussentijdse sprintjes waarmee punten zijn te verdienen. Het mooiste is: als je een ronde voor komt te liggen, krijg je maar liefst twintig punten. (Iedere wielrenner die dat presteerde, was daarna wel zo afgepeigerd dat hij de rest van de koers kon vergeten overigens.) Allemaal zaken die ik nog niet wist.

Wat ik nog steeds niet weet, is wie gewonnen heeft. Met nog zeventig rondes te gaan, viel ik in slaap. Prachtige sport, baanwielrennen-kijken in de categorie brak-tot-middelbrak.

De meest onzinnige thee allertijden

Ik heb het al vaker gezegd: theedrinkers zijn rare mensen. Ik kan het weten, want ik woon samen met een fanatiek theedrinkster. Deze week trof ik een fantastisch product aan in het keukenkastje: Pickwick thee in een wit doosje met een zeer bijzondere smaak. Namelijk aarde. Pickwick earth. Ja ja, 's middags om vier uur is het tijd voor een lekker koekje en een kopje hete modder.

Het blijkt dat de drek-thee onderdeel is van de reeks Pickwick elemenents. Daarin zit naast aarde-thee ook vuur-thee (alsof je je bek nog niet vaak genoeg brandt aan een kop thee) en lucht-thee (waarom weet niet niemand). Maar het allermooist vind ik het klapstuk uit de serie. Het is... (tromgeroffel).... water!

Lieve mensen die van thee houden: als je thee met watersmaak wilt, hang er dan geen zakje in.
 

Kloteplank

Ik ben beledigd. Door een plank. Het zal je maar gebeuren. Mij gebeurde het. Het was een witte plank, volgepropt met draadjes. U, waarde lezer, zult zich wel afvragen waar ik op doel. Welnu, na deze inleidende, nieuwsgierigmakende zinnen zal ik het uit de doeken doen.

Ik volg trends op afstand. Als iets net weer 'uit' is, dan begin ik eraan. En tegen de tijd dat het weer 'in' dreigt te komen, ben ik er op uitgekeken. Het was voor mij dan ook hoog tijd om aan de Wii te beginnen. Gelukkig kreeg mijn geliefde een dergelijke spelcomputer kado bij verlenging van haar telefoonabonnement. En dus stond ik lekker in de kamer te golfen en te tennissen. Vuiltje aan de lucht? Ik dacht het niet. Maar lees verder, want de derde alinea begint met ‘De problemen begonnen toen…’

De problemen begonnen toen de computer gisteren werd uitgebreid met een plank (jawel, de plank uit de tweede zin). Een witte plank vol draadjes die luistert naar de naam Wii-fit. Wii-fit is een slecht geïnformeerde wijsneus die denkt verstand te hebben van het lichaam van degene die erop staat. Van mij dus in dit geval. Ok, toegegeven, de plank is ook een weegschaal en heeft recht van spreken als hij enig overgewicht constateert. Dat mijn balans niet helemaal perfect is, dat kan ook kloppen gezien mijn chronische enkelblessure. Maar mijn lichamelijke gesteldheid is toch nog van meer zaken afhankelijk? Uithoudingsvermogen, kracht, longinhoud, leefgewoontes (als voeding, rook en drank). De Wii-fit is er niet in geïnteresseerd. Het kloteplankje bepaalde binnen een minuut mijn ‘echte’ leeftijd: 47.

Twintig jaar ouder dan ik ben. Dank u wel, mijnheer plank. Morgen ga ik een vogelhuisje van u timmeren. Word ik gelijk een stuk fitter van.

Identiteitscrisis

Heden ochtend zag ik in de supermarkt een groot bord hangen met daarop de mededeling dat er geen alcohol verkocht wordt aan minderjarigen. Daaronder staat dat iedereen jonger dan 20 zich moet identificeren. Maar, zo vraag ik me af, hoe weet je of iemand onder de 20 is als je je boven de 20 niet hoeft te identificeren?

- Goedemorgen, klant
- Hallo, cassiére
- Ah, twee flessen wijn, een krat bier en een fles nep-martini. Hoe oud ben u?
- 21
- Dan is het geen probleem. Was u 20 geweest, dan wilde ik uw paspoort zien
- Nou, gelukkig maar dan
- Tot ziens en veel plezier ermee!
- Dahaag

Dag hoor

Ik ben op vakantie
De groeten
Tabee
Ajuus
En het beste maar weer

Eind deze maand weer terug

Kater

Ik heb een kater. De dreun die Rusland gisteren uitdeelde knalt nog door mijn hoofd. De Zattes die we na afloop dronken om het verlies te verwerken maakt het er ook niet beter op.

24 uur

Het is volbracht: 24 uur non-stop gezelschapsspellen. En weer werd ik tweede, ondanks indrukwekkende zeges bij onder meer Risk, Machiavelli, Koehandel en het prestigieuze Kolonisten van Catan. Het was weer mooi. Volgend jaar een nieuwe gooi naar de titel.

Het probleem en de oplossing

"Als je geen deel van de oplossing bent, ben je deel van het probleem", zegt men wel eens. Ik moest hieraan denken toen ik afgelopen week op de pont tussen Noord en 'echt Amsterdam' zat (jaja, af en toe heb ik een grote waffel voor een geïmporteerde provinciaal). Ik had de hele dag gewerkt en trok mij met mijn vriendje mp3-speler terug in muziek. Naast mij op de pont zaten twee meisjes van buitenlandse origine. Ze hadden een zakje met, naar ik meen, zonnebloempitten. Ze knaagden de pitten stuk en spuugden vervolgens zonder op of om te kijken de schilletjes van de pit op de grond.

"Eigenlijk moet ik er wat van zeggen", dacht ik vanuit mijn muzikale wereld. Gewoon vriendelijk vragen of ze die pitten in de prullenbak willen spugen. Vijf minuten later had ik nog steeds niks tegen de pitprinsessen gezegd. Simpelweg geen zin in een discussie. De pont legde aan en iedereen stapte af. Ik was duidelijk geen deel van de oplossing geweest en dus...

Ik stapte op en fietste langs de gracht op weg naar huis. Mijn gedachten waren nu minder bij de muziek en meer bij de pont en de pitten. Voor mij fietste een meisje. Plotseling zag ik een pasje uit haar zak vallen. Ik riep haar, maar ook zij droeg een koptelefoon en hoorde me niet. Ik maakte een stoere bocht en raapte het Postbank-pasje op.

Daarna zette ik een imponerende sprint in waarmee ik de dame in kwestie tijdig wist in te halen. Ze stond stil voor een stoplicht. "Deze heb je laten vallen", zei ik terwijl ik haar het pasje gaf. Ze ontwaakte uit haar eigen muziek en bedankte me vriendelijk.

Probleem - oplossing: 1-1.

Boek dicht

Zo gaat het dus. Eerst opa's en oma's. Je bent verdrietig, maar weet of voelt ergens dat het zo hoort. Dat het goed is. Aan het einde van het verhaal gaat het boek dicht. Of er nog meer verhalen komen, dat weet alleen de hoofdpersoon. 

Ineens blijken er ook mensen midden in hun verhaal dood te gaan, terwijl iedereen wil weten hoe het verder gaat.

Deze week heeft de wereld een heel mooi iemand verloren. Iemand die het leven beleefde, anderen inspireerde en kon raken. Ik hoop maar dat hij ergens anders zijn verhaal mag afmaken.

Hoogtepunt

Vanochtend dacht ik dat er een steentje in mijn schoen zat. Na enig speurwerk bleek het in mijn sok te zitten. En dat was het hoogtepunt van de dag tot dusverre.

Multicultureel drama

"Vriend", zegt hij enthousiast als ik binnenkom. Mijn kapper is de enige die me structureel aanspreekt met 'vriend'. Hij vraagt of ik koffie wil. Tegen beter weten in zeg ik ja. Even later zit ik in de kappersstoel met een kop onnavolgbaar sterke koffie. Slordig ingeschonken, waardoor de pindakoek op de rand van het schoteltje al snel doorweekt en slap is.

Lente 2008

Vrolijk Pasen

De mondhygienist

Ik heb weinig affiniteit met lieden die hun geld verdienen aan mijn lichaam. Huisartsen, tandartsen, fysiotherapeuten en andere beunhazen kunnen op weinig sympathie mijnerzijds rekenen. Onlangs bezocht ik een mondhygienist, die moeiteloos in eerdergenoemd rijtje bleek te passen. Een mondhygienist is een soort kapper, maar dan met medische pretenties.

Mooie boel

Twee trends grijpen in mijn leven om zich heen. Twee zijdes van een medaille. Aan de ene kant vliegen de baby's en zwangerschappen me om de oren. Ik heb eind vorig jaar meer geboortekaartjes dan kerstkaarten gekregen. En - hoewel ik er ook een beetje nerveus van word - het is fantastisch om te zien hoe nieuw leven begint. Hoe de kinderen de vertederde aandacht naar zich toetrekken en vol verwondering om zich heen kijken.

Aan de andere kant is medische ellende zeer in zwang. Ineens worden ouders ernstig ziek, of overlijden zelfs. Jonge, sterke mensen - 'type ik' zal ik maar zeggen - blijken breekbaar als glas  te zijn. Plotseling naar het front geroepen om te vechten, opgesloten in steriele ziekenzalen. Een van hen schreef onlangs: "laten we leven tot we doodgaan."

We zullen wel moeten. Mooie boel.

Gezichten

Op straat kom je iemand tegen. Aan de manier waarop hij naar je kijkt, maak je op dat je diegene kent. Kennelijk. Alleen: waarvan? Hij groet je, jij groet terug. Terwijl je algemeenheden uitwisselt, spookt de vraag "wie is hij nou ook alweer?" door je hoofd. Door zorgvuldig te formuleren hoop je de plichtplegingen zonder sociale kleerscheuren te doorstaan.

Zo gaat het bij mij wel vaker. En sinds kort weet ik dat ik er niks aan kan doen! Ik ben gewoon slecht in het onthouden van gezichten! Is bewezen. Dankzij een test van Volkskrant-afgeleide Hart & ziel. Dus als ik je weer eens straal voorbij loop op straat, me voor de derde keer aan je voorstel of ten onrechte Henk noem: sorry, maar ik kan er niks aan doen.

Hieronder het bewijs:

Resultaten: Van de 72 gezichten heb je er 50 goed onthouden. Dit komt neer op een percentage van 69%. Ten opzichte van vorige testresultaten heb je het minder goed gedaan. Het gemiddelde uit 4845 voorgaande onderzoeken is 83%. In voorgaande tests (niet uitgevoerd door Hart en Ziel) herkende het gros van de testpersonen ongeveer 80% van de gezichten. Als je minder dan 65% van de gezichten herkend hebt, kan het zijn dat je problemen hebt met het herkennen van gezichten.

Van Muiswinkel & Van Vleuten

"Prediker en Hooglied" heet de voorstelling die het cabaretduo Diederik van Vleuten en Eric van Muiswinkel momenteel in de vaderlandse theaters spelen. Gisteren zat ik in de zaal en heb me uitstekend vermaakt. Zo goed als hun vorige programma Antiquariaat Oblomov is het niet, maar de heren weten hoe het moet. Goede balans tussen rode draad en uitstapjes, tussen zin en onzin en tussen typetjes en 'zichzelf'. Om de show te zien week ik uit naar Amstelveen, waar een prima schouwburg staat. Wel moet gezegd worden dat het Amstelveense publiek erg mat is. Ik zat achterin de zaal en zag voor me een zee van grijze hoofden. Waarschijnlijk hedden de meeste medebezoekers het tijdperk waarin onderstaande sketch zich afspeelt nog meegemaakt.

Carglass

"Carglass repareert / Carglass herstelt vervangt" hoor ik vrijwel dagelijks op de radio. Mijn brein is kennelijk zo geprogrammeerd dat deze onnozele tekst inclusief irritant deuntje mij direct te binnen schoot toen ik een barst in de voorrruit ontdekte. Met als direct gevolg dat ik Carglass belde om het euvel te herstellen.

Niet veel later had ik de firma Carglass aan de telefoon...

Lachen

Ik had me voorgenomen om een tijd niks meer over de wachten op de trein of zitten in de trein te schrijven. Dat voornemen kan ik helaas niet nakomen. Ik kan er niks aan doen. Overmacht. Excuses voor het ongemak.

Heden ochtend stond ik op de trein te wachten. Ik schrok op toen er 3 clowns - ik verzin het niet - in felgekleurde kledij aan kwam stormen. Ze hadden een radio bij zich en een megafoon, waarin ze schreeuwden dat het vandaag de "dag van de lach is". Ze positioneerden zich in de centrale hal van het station, te samen met nog minstens 5 clowns. Gevolgd door een cameraploeg deelden ze folders uit aan treinreizigers over de "dag van de lach".

Gezien de reacties leek het meer op de "dag van het averechtse effect".

Dag

Bij het krieken van de dag stapte ik in de vrieskou uit op Utrecht Centraal. Een oud-studiegenote met een rode jas, muts en broek aan stond er kranten uit te delen. Nouja, kranten, exemplaren van het gratis dagblaadje Dag. Ze schrijft namelijk voor Dag en iemand aldaar had verzonnen dat het leuk is als de redacteuren zelf de krant uitdelen. Lage temperaturen hebben soms een negatief effect op het beoordelen van de kwaliteit der eigen verzinselen.

Ze begroette me zo enthousiast als de kou het toeliet en duwde me een krant in de hand. "Ik vind het een kutkrant, maar van jou kan ik hem natuurlijk niet weigeren", mompelde ik. "Het is helemaal geen kutkrant!" riposteerde ze. "Maar die spelfouten doen zo'n pijn aan mijn ogen", wierp ik tegen. Verder was ik wel aardig tegen haar en even later liep ik naar mijn werk met een Dag onder mijn arm. Op de voorpagina een groot lelijk monster met een bril, daarboven de tekst "Piek ringtones is voorbij".

Kerstbehoefte

Ik hoefde zaterdag niet naar een tuincentrum. Ik hoefde geen afweging te maken tussen met of zonder kluit. Ik hoefde niet uit zuinigheid een kalende boom te kopen. En ik hoef niet tot medio februari naalden uit het kleed te zuigen. Ik hoef geen dode boom te doneren aan op vuur beluste jongeren. Bovendien ben ik er niet eens op oudejaarsavond. Ik hoef ook geen scherven op te ruimen. Ik heb een kunstboom. Met onbreekbare ballen, die mijn kat er naar hartelust uit kan slaan om mee te spelen.

Afschepen voor gevorderden

Al enige tijd krijg ik regelmatig mails van een vereniging uit Groningen waar ik al lang geen lid meer van ben. Ik woon inmiddels in Amsterdam en dus ben ik evenmin in staat de rol van actief ex-lid te spelen. Ik besloot een mailtje te sturen. En daar ben ik dermate trots op, dat ik het graag met jullie deel. Zo. En nu ga ik weer op de bank liggen snotteren.

Gaarne wil ik u verzoeken mij niet langer e-mails over het reilen en zeilen van uw prachtvereniging te sturen. De reden hiervoor bestaat hoofdzakelijk uit het feit dat ik thans in Amsterdam woon en dientengevolge vrijwel nimmer in staat ben alle leuke voorstellingen en overige activiteiten die jullie per mail aanbieden te bezoeken. Iedere iedere nieuwe mail treft mij dan ook als een dolksteek in mijn hart. Hoe graag zou ik willen, maar hoe groot is de afstand! Het lijk me zonneklaar dat deze schrijnende situatie ook voor jullie allesbehalve een pretje is. Jullie hopen natuurlijk iedere keer dat ik zal komen (waarom anders mailen, nietwaar?). Teleurstelling na teleurstelling is jullie deel. Hetwelk mij op mijn beurt een knagend geweten oplevert.

Om kort te gaan, ik denk dat het beter is voor ons allebei als we deze wederzijdse kwelling stopzetten. Mail mij niet meer en de tijd zal ook deze wonden helen. En wellicht, als de voorzienigheid het wil, kom ik op een mooie dag totaal onverwacht weer bij jullie binnenlopen.

Voor nu wens ik jullie al het goede.

Vriendelijke groet,

Compliment

"Waar heb jij geen ideeen voor? Jij bent een idee!"

Hoe een simpel compliment mijn dag op kan vrolijken...

Fiets

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Al lang voor Sint Nicolaas in het land was, heb ik mijn fiets weggegeven aan een kansarme jongere in Bos en Lommer. Op een donderdagavond besloot ik namelijk om mijn fiets niet op slot te zetten. Of eigenlijk: besloot ik niet om mijn fiets wel op slot te zetten. Met als gevolg dat een uur later zowel mijn fiets als mijn complete sleutelbos (fiets-, huis- en werk-) verdwenen waren. Sindsdien rijd ik rond op een van de slechtste uitvindingen sinds de vochtvasthoudende paraplu: de herenfiets.

Waargebeurd verhaal

Gisteravond merkte ik plotseling dat ik twee verschillende schoenen aan had.

Rails

Heden ochtend fietste ik door Amsterdam, op weg naar het station. Wegens werkzaamheden was de weg afgezet, maar gelukkig ken ik de route inmiddels goed genoeg om daarvan niet accuut in paniek te raken. Even uitwijken voor een lossende vrachtwagen... En daarbij kwam mijn wiel terecht in de tramrails. De voorzienigheid heeft het zo geregeld dat als je val onvermijdelijk is, je nog een seconde gegund wordt om je dat te realiseren. De coyote, dat lelijke mormel dat vroeger achter de roadrunner aanzat, had dat ook altijd. Als hij uit de bocht was gevlogen en boven een afgrond hing, dan kon hij nog precies even recht de televisie uitkijken alvorens hij het ravijn instortte.

Flex

Of mijn weblog er beter van gaat scoren op de Van Tienen-schaal is nog maar de vraag. Toch moet ik een persoonlijke ontboezeming eh... ontboezemen. Ik ben namelijk iets. Ik ben het al langer, maar ik weet het pas sinds kort.

Ochtend

Ik woon in Amsterdam. Iedere ochtend spring ik bij het krieken van de ochtend uit bed, als een klein kind die dat zijn schoen heeft gezet. Vol spanning ren ik naar het raam en schuif ik de gordijnen open. Opgelucht haal ik adem als ik zie dat mijn auto nog niet is uitgebrand. De dag kan beginnen.

Feestelijk

Ik ben een noorderling: geboren in Friesland, gewoond in drente, gestudeerd in Groningen. Ik kan beter tegen kou dan tegen hitte en heb totaal niks met carnaval. Ooit ben ik een avond in Eindhoven geweest met een rare hoed op en ik voelde me er niet bepaald op mijn plaats. (Voor de duidelijkheid: het was die avond daadwerkelijk carnaval, ook anderen om mij heen droegen vreemde kledij, dus daar lag het niet aan).

Desondanks heb ik een rusteloos verlangen om ooit een carnavalskraker te maken.

Red dog world wide

In navolging van Neeltje, heb ik ook maar eens aangegeven op de wereldkaart waar ik allemaal geweest ben. Is daar geen onduidelijkheid meer over. Best weinig trouwens, als je dit zo ziet. Overigens ziet de kaart er veel roder uit als ik de VS ook meereken, alwaar ik tweemaal op een vliegveld heb gestaan.

create your own visited country map or write about it on the open travel guide

Per heden

Ome rodehond

Droombaan

Onlangs zag ik ergens, op een vooralsnog niet nader te noemen locatie, een vacature voor een droombaan: "Wij bieden parttime werk in een leuke, uitdagende baan met flexibele werktijden en gezellige collega's."

Kijkersvraag: om welke baan gaat het hier...?

Vier citaten

Thans heb ik een proefabonnement op de Volkskrant. Tenminste, dat dacht ik. Zowel gisteren als vandaag heb ik geen krant gekregen. Misschien dat de proefperiode voor beide partijen geldt en dat ik niet beval als lezer. Dat de Volkskrant er achter is gekomen dat ik afgelopen weekend niet alle zaterdagbijlages heb gelezen en de proefperiode daarom eenzijdig afbreekt. Hoe het ook is, in de trein las ik maar weer eens De Pers. Vier citaten:

"Ik gebruik domino bij trainingen, ik ben dominocommunicatieadviseur"

"En het aangaan van een huwelijk met een zesjarig meisje? - (...) Daar wil ik aan toevoegen dat Mohammed nog drie jaar wachtte voor hij het huwelijk daadwerkelijk genoot."

"Op zoek naar Anne Frank"

"Elke keer als ik een witte vlinder zie, denk ik aan mijn moeder"

Flarden van een barbecue

"Weet je eigenlijk wel wat dat is, een buiksloot?"

"Marianne Weber schijnt echt een onwijs kutwijf te zijn"

"Laatst kreeg ik een schaap naar mijn hoofd gegooid"

"Ik wil ze wel maken, maar ik weet niet precies wat aanstalten zijn"

Kip, kaarsjes en Coca Cola

Het is zondag en we staan op de markt in San Juan Chamula, een klein bergdorpje buiten San Cristobal, waar we momenteel verblijven. Op de ene helft van de markt verkopen vrouwen, veelal in kleurrijke kledij groente, op de andere helft is men gespecialiseerd in troep. Het lijkt wel of er een Wibra is ontploft: plakband, nagelknippertjes en plastic schoenen liggen op de grond uitgestald, met erachter een ongeinteresseerde Mexicaan.

Ondertussen in de bibliotheek

Heden ochtend, kwart over negen, stapte ik vol tegenzin en goede moed de bibliotheek van UVA in, locatie bushuis. Het was nog rustig en ik vond een plek bij het raam (om af en toe wezenloos uit te staren). Ik had mijn computer nog maar amper aangezet, of er kwam een viertal studentes binnen. Van de studie opleiding cursus Communicatie gok ik.

Ze keken de ruimte rond en kozen een plek. Ik zag en hoorde ze dichterbij komen en aan mijn tafel plaatsnemen. Toen begon het: een niet-aflatende stroom aan gewauwel, overleg en discussie over het één of ander onderzoek. Naar het gebruik van datingsites onder allochtonen. En dit en dat en bla en bla en zus en zo. Net toen ik er wat van wilde zeggen, viel mijn oog op een briefje dat op de tafel geplakt zat: "Deze studieplekken zijn primair bestemd voor groepsoverleg en samenwerking."

En het werd weer een lange dag.

Piano

Het kost wat tijd en centjes voor de verhuismannetjes, maar dan staat ie er ook.

Koffie met suiker

Ik doe weer suiker in mijn koffie. Vier maanden lang heb ik uitsluitend zwarte koffie gedronken. Dat went immers zo. Het scheelt toch zo'n twintig scheppen suiker per week. Een paar jaar geleden heb ik op die manier ook de melk uit mijn koffie geweerd. Dat wende inderdaad zo. Maar koffie zonder suiker went niet. Daarom, waarde lezer, drink ik mijn koffie thans weer met suiker. Lekker, doe mij maar een bakkie. En gewoon koffie graag. Met koffiesmaak. Geen cappuccino, espresso of koffie met mokka-, caramel- of haringsmaak. Dat u het even weet.

Lopen

Sommige mensen kunnen iedereen aanraden om te gaan hardlopen. Ze maken vaste renafspraken en dragen een hartslagmeter tijdens het lopen. Dit laatste zodat ze tijdens het rennen periodiek kunnen checken of ze al dood zijn gegaan van verveling en ellende. Ik kan het dan ook helemaal niemand aanraden om te gaan hardlopen. Ja, mensen die de hele dag irritant vrolijk zijn, die kan ik aanraden om te gaan hardlopen en dan graag zo ver mogelijk bij mij vandaan. Pas terugkomen als je een normaal, licht chagrijnig humeur hebt. Dat is met hardlopen zo bereikt overigens.

Ik probeer twee keer per week een stuk te gaan rennen in het Vondelpark. Reden: verder sport ik niet en om niet helemaal dicht te slibben heb ik me deze wanhoopdaad voorgenomen. Er hangt een van internet geplukt schema in de gang. Het staart me dreigend aan. Pas als ik echt echt echt echt echt echt echt echt echt echt echt echt echt echt echt moet vanmezelf, ga ik. Niet vanwege de euforie, dat is gewoon een verzinsel dat de wereld in is geholpen door een stel rennende malloten die een excuus voor hun abjecte gedrag zochten. Sommigen reppen zelfs van een "warm, voldaan gevoel van geluk" dat "om de hoek piept". Het is niet waar. Geloof ze niet.

En als je me ooit in het park voorbij ziet rennen, met een rood hoofd, koddig broekje en hijgend als een os, denk dan gerust even bij jezelf "sukkel". Naroepen mag ook.

Op het station

Aan de drie (!) mensen voor me: Ik begrijp dat het leuk is om je kaartje te kopen met alleen maar kleingeld. Het rammelt zo lekker. Bovendien vallen de meeste muntjes door de automaat heen, zodat je ze wel drie of vier keer in kunt werpen. Heerlijk! Wat een plezier van een enkel muntje. Toch zou ik u allen willen verzoeken voortaan niet langer dan zeven minuten over het aanschaffen van uw kaartje te doen. Op die manier kan ik mijn trein nog net halen. Vriendelijk bedankt.

Meerkoet

Als ik op mijn balkon zit

En een meerkoet zie

Die een nest op een vlot heeft gemaakt

En naar binnen ren om een foto te maken

Dan is het écht lente

(nu nog leren sneller scherp te stellen)

Spel

Voor wie wil weten wat ik dit weekend gedaan heb: het was weer tijd voor de jaarlijkse Spellenmarathon! Oftewel: 24 uur non-stop spellen doen: Risk, monopoly, Kolonisten van Catan, Poker, Carcassonne, Alhambra, Machiavelli enzovoort.... Ik kan iedereen verzekeren: het is erg leuk, maar je wordt er wel moe van.

Zon

"De zon schijnt. Kut, moet ik weer naar buiten", probeerde ik afgelopen zondag dapper mijn chagrijn overeind te houden. Ik heb het altijd een onprettig idee gevonden dat zoiets onnozels als het weer mijn stemming kan bepalen.

Gisteren zat ik in de namiddag op het balkon te lezen, terwijl Arrow Jazz FM uit de keuken opklonk. De poes speelde acrobaat op de ballustrade, haar zwarte vacht glansde in de zon. Cynisme en mopperdrift smolten. "Niet blootstellen aan hoge temperaturen" staat in de bijsluiter. Misschien gaat het beter als ik ouder ben.

Nu, heden, thans, op dit moment, zit ik binnen. Ik probeer aan mijn scriptie te werken. Op zich ideale omstandigheden om een lekker kuthumeur te kweken. Ware het niet dat ik straks om 4 op het terras heb afgesproken. Dan geef ik me over.

Lentevraag

Een mannetjeseend heet een woerd. Heeft iemand enig idee hoe een vrouwtjeseend heet?

De vrouwtjeseend heeft te kampen met een glazen plafond wat betreft de naamgeving. Het ontbreken van een eigen benaming leidt tot veel onrust in de eendenwereld. "Baas is eigen cloaca!" is dan ook een veelgehoorde kreet.

Drummen & schrijven

Ik kan best aardige stukjes schrijven. Heel veel andere dingen kan ik niet, zoals een bloemencorso organiseren of een luchtballon besturen. Drummen kan ik ook niet. Daarom doe ik het niet. Jamie Westland, van Di-rect, kan wel drummen, maar niet schrijven. Toch doet hij het. In de landelijke krant Metro schreef hij twee weken geleden een column, waar ik nog steeds midden in de nacht van wakker schrik, badend in het zweet. Enige fragmenten:

"Oke, oke... het is nu dus mijn beurt om hier een stukje neer te knallen. Mij is verteld dat ik in principe alles kan zeggen en/of melden wat ik wil... Maar of dat nu zo verstandig is? Vast niet. Who knows :-)"

"De meeste mensen zullen nu zoiets hebben van: DI-Rect?Theater? Jazeker..."

"Oude nummers in een nieuw jasje, maar toch op een prettige manier te beluisteren als je zit."

"Onze vierde plaat klinkt puur, energiek en vooral heel eerlijk."

"Als je het fysieke album koopt, zit daar trouwens een leuk extraatje aanvast. Met de cd heb je namelijk toegang tot Opendisc. Dat is een website waar je allemaal exclusieve DI-RECT-content vindt. Aanradertje!" (einde column)

Ik denk dat ik een band ga beginnen, met mij als drummer. In plaats van drumstokjes gebruik ik twee komkommers, waarmee ik volledig uit de maat op een lege emmer ga meppen. We gaan in veel grotere zalen spelen dan Di-rect.

De meeste mensen zullen nu zoiets hebben van: of dat nu zo verstandig is? Vast niet. Who knows :-) Aanradertje!

Schuit

Wie van mijn kaasje maakt een schuit

Die jaag ik mijn huisje uit

(mijn pake, 1925 - 2007)

In de tram

De man voor mij legt zijn strippenkaart neer en zegt tegen de conductrice:

"Twee zones en neem er zelf ook één"

Geen nood

Wie zich naar aanleiding van dit bericht zorgen om mij maakte: geen nood. We zijn weer herenigd. Innig als nooit tevoren.

Honger

Het is nog steeds januari en dus leeft mijn goede voornemen om wat gezonder te eten nog. Tegenwoordig werk ik in Utrecht. Daar ga ik met de trein naartoe. Op mijn wandeling, die ongeveer tien minuten duurt, van Utrecht centraal naar mijn werk zie ik het volgende:

Aan mijn rechter hand 'Smullers', inclusief automatiek met de welbekende snacks. Aan mijn linker hand achtereenvolgens 'Kruys gebrande noten', 'Dönerplaza' en de 'Dropshop'. Vervolgens kan ik poffertjes kopen en passeer ik 'Sandy's sandwich' en een automatiek annex broodjeszaak (pizzabol: 2,75). Links de koffie- en boterhamexpres, rechts Charlie's wok alwaar hongerige treinreizigers hun satékroket of een broodje Foe yong hai uit de muur kan trekken. Ik wandel langs een frisdrankenautomaat, lunchrooms 'Parisette' en 'Le Marché' en dan sta ik buiten.

Ik loop de stad in. Langs 'Manneken pis' (verse Vlaamse friet) en sla bij broodjeszaak 'Bakerstreet'rechtsaf. Doorlopen tot de 'Febo' en dan links, de bakkerstraat in. Ik wandel tussen 'Bakkerij Bart' en concurrent 'Delifrance' (chocoladewafel 1,60) door. Verderop in de straat hangt een uithangbord met het opschrift 'Supervet', maar dat blijkt gek genoeg een kledingwinkel te zijn. Aan het eind van de straat zie ik op het flatscreen achter de toonbank van een andere vestiging van 'Manneken Pis' hoe patat wordt gemaakt. Dan de gracht over en bij de 'McDonalds'  rechtsaf. Ik ben er bijna. Links aanhouden en bij snackbar 'Broodje Ploff' de hoek om.

Uiteraard moet ik aan het eind van de dag ook nog terug. Er is gelukkig ook goed nieuws. In de strijd tegen overgewicht heeft minister Hoogervorst besloten het wettelijk toegestane vetpercentage van gehakt ver verlagen.

Soep

Zondag heb ik uiensoep gemaakt

Ruik mijn vingers maar als je me niet gelooft

Missen

Ruim een week geleden werd mijn geliefde MP3-speler, die mij bijna altijd vergezelt, onwel. Hij was al langer aan het kwakkelen, en hield het afspelen van de meest prachtige muziek steeds minder lang vol. In gezamenlijk overleg besloten we om naar een specialist te stappen. Die greep gelijk in en stuurde mijn levensgezel op voor een operatie. Minimaal drie weken zijn we gescheiden, het lijken wel drie eeuwen. Het missen heeft zich naar binnen gevreten en knaagt aan mijn ziel. Ik kan alleen maar hopen en bidden dat we snel weer samen zullen zijn.

Kutbieb

Een nieuwe stad is leuk, gezellig en verrassend. En onhandig.

Vandaag ging ik naar de openbare bibliotheek te Amsterdam, om wat literatuur op te halen ten einde mijn scriptiewerkzaamheden van start te laten gaan. Na een paar keer over de verkeerde gracht te hebben gefietst, kon ik in de rij voor de informatiebalie om te lid worden. Daarna nog een keer, omdat mijn 'adreslegitimatie' (een oude tandartsrekening) nog in mijn kluisje lag. Toen mocht ik achter een tafeltje plaatsnemen van de vriendelijke, maar tergend trage, Surinaamse vrouw. Tien minuten later:

- "Wordt u al geholpen?"

- "Nee, nog niet"

- "Moment"

Vijf minuten later:

- "Wordt u al geholpen?"

- "Nee nog niet. Ik wil graag lid worden."

Ik vertelde er meteen bij dat ik ook graag bij de universiteitsbibliotheken wil kunnen lenen. Dat kon wel, meende de bibliothecaresse, maar ze moest even weg om te vragen hoe. En daarna nog een keer. Enige tijd later had ik mijn pasje. "Afrekenen kan daar bij de automaat", zei de dame terwijl ze wees naar een rij waarachter kennelijkeen automaat stond.

Op naar de boeken. Het belangrijkste boek dat ik wilde stond in het magazijn, hetgeen mij kwam te staan op twintig minuten wachttijd. Ondertussen had ik vier andere lijvige werken opgesnord. Nu ze alleen nog op mijn pasje zetten. Dat kan. Bij een automaat, waar een dikke man met een snor een enorme stapel boeken over tuinieren in het algemeen en het snoeien van rozen in het bijzonder stond te lenen. Toen ik aan de beurt was, lukte het me om vier van de vijf boeken te scannen. Het vijfde boek herkende de automaat niet. Bij de balie op de derde verdieping was niemand.

Met het vijfde boek doolde ik door de bieb. Een medebezoeker - die naar ik schat al vijf jaar probeerde een boek over figuurzagen te lenen - verwees mij naar de kassa op de vierde verdieping. Maar daar keken ze me aan alsof ik eerste viool speelde in de jostiband. Beneden moest ik zijn, bij de informatiebalie. Daar moest ik even wachten, alvorens de Surinaamse vrouw van eerder het boek op mijn pas kon bijschrijven.

Toen ik het pand verliet, ging het alarm af. Van één van de boeken was het alarm niet afgehaald. "Nou, het duurt maar vijf minuutjes hoor", zei de bibliotheekmevrouw. Mijn gefrustreerde blik ontging haar niet.

Inmiddels ben ik thuis. Nu moet ik die kutboeken nog gaan lezen ook.

Nieuwjaarsmijmeringen

Vroeger was oud en nieuw een geweldig feest. Het eerste deel van de avond zat ik bij mijn ouders, we keken cabaret en aten oliebollen en gevulde eieren. Om 12 uur gaf ik gauw de buurman een handje en kletste daarna mijn vader zo snel mogelijk de auto in, zodat hij me weg kon brengen. Daarna stond ik in een lange rij voor de Emmense dancing Big Fun - inmiddels afgebrand - een uur in de vrieskou te wachten. Een uur voorpret en bekenden ontmoeten.

Eenmaal binnen waren alle vriendjes en vriendinnetjes er. Er was maar één plek te zijn en daar was iedereen dan ook. Aangezien ik tot één uur vrijwel niks gedronken had, kon ik het lang voorhouden. Het record staat nog immer op 10:45 aankomen bij het huis van de vriend waar ik bleef slapen. Even een tukje doen, een glas koude melk drinken, even nieuwjaarskotsen achter de bushalte en oud en nieuw was afgehandeld.

Daarna begon de versplintering en daarmee de ellende. Men ging studeren, raakte uit het oog of belandde in een andere stad. Nieuwe vrienden werden gemaakt. In plaats van één uitgaansgelegenheid kwamen er honderd met als gevolg dat niemand meer wist waar hij heen moest gaan. Al begin juli moest je bedanken voor welke kroeg je kaartjes wilde kopen. De lol bladderde er af.

Dit jaar was het weer geweldig. Een weekend lang met vrienden in een huis in Dwingeloo. Weilanden aan de ene, bos aan de andere kant. Een weekend lang zijn we bezig geweest een mysterieuze moord op te lossen. Een weekend lang spelletjes spelen om aanwijzingen te verzamelen. Hints, een zoektocht in het bos, een nieuwbouwdropping en een quiz. Op de achtergrond de Top2000, die ondanks de vele missers (zie vorig jaar) leuk is om te volgen.

Het werd vanzelf twaalf uur. En vanzelf werd het licht.

Werk

Nog drie dagen en werk en dan zit het erop. Einde contract, begin van nog maar weer een afstudeerscriptie. Om dat te bekostigen zoek ik een baantje voor twee dagen in de week. Op naar het uitzendbureau dus.

En daar zit je dan, doctorandus in de Nederlandse taal en cultuur, tegenover iemand die iedere zin afsluit met 'allright'. En niet alleen zijn eigen zinnen, ook die van jou.

"Allright. Dus, even zien... Nederlands gestudeerd, goede baan nu... mmh. Heb je wel eens in een callcenter gewerkt?"

"Ja, maar dat wil ik nooit meer doen."

"Allright..."

Pinbonbakje

Bij de pinautomaten van de postbank aan de kinkerstraat te Amsterdam zag ik vandaag pinbonbakjes hangen. Die dienen om je pinbon weg te gooien. Ik vind al die papiertjes op straat ook maar rommelig, maar heb toch nog een paar vragen over de pinbonbakjes.

1. Waarom zijn er speciale bakjes voor de bonnen nodig in plaats van een reguliere prullenbak?
2. Waarom drukt iemand op 'ja' als de automaat vraagt of je een bonnetje wilt, om de bon daarna direct weg te gooien?
3. Waarom zitten de bakjes op slot?

Iemand enig idee?

Pinautomaten zonder bakje. Zoals u ziet, geen gezicht

Sint Maarten

Vroeger was ik dol op Sint Maarten. Met een beperkt talent voor zowel zingen als het maken van lampions wist ik altijd erg veel snoep binnen te halen. Erg veel.

Zo wist al snel dat het van belang is om een goed team samen te stellen. Niet te groot (hoe meer zielen, hoe minder snoep per persoon), niet te klein (volume is van belang bij het zingen). Daarnaast is het van belang om de aaibaarheidsfactor op peil te houden. Naarmate je zelf ouder wordt, moet je ervoor zorgen dat er ook een jonger broertje, neefje of buurjongetje meegaat.

Dan het lied. Het beste is het om een zo kort mogelijk liedje te zingen. Dat kost minder tijd en dus kun je meer voordeuren bezoeken. Ook originaliteit is van belang, na tien keer "Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten" worden mensen vrolijker (en vrijgeviger) van iets anders.

Ook is het van belang om met een goed doordacht plan op pad te gaan. Een route die je langs alle hotspots voerde. In het dorp waar ik vroeger woonde, wilde je in ieder geval langs de Chinees (die gaf kroepoek), de mensen-die-bij-de-benzinepomp-wonen (voor een flesje drinken) en de familie Mosterman (die hele marsen en nutsen uitdeelde, niet van die mini-afschepers). Halverwege moet de route langs huis voeren, om het opgehaalde snoep af te geven. Wie met een volle tas langs de deuren gaat, krijgt minder, zodoende. Aan het eind van de avond nog even langs de meest afgelegen adressen, dat is even lopen, maar de moeite dubbel en dwars waard. De mensen die daar wonen krijgen weinig kinderen aan de deur en zitten aan het eind van de avond met een snoepoverschot.

Afgelopen zaterdag was het elf november. Om half acht ging de bel. We deden snel alle lichten uit en hebben een kwartier doodstil achter de bank gelegen. Vergeten snoep te kopen.

In de tram

Dit weekend heb ik mijn band geplakt. Die was vorige week lek gegaan, zodoende. Ik kwam er door de week niet aan toe, met als gevolg dat ik vorige week veel in de tram heb gezeten. Het was matig weer en dus gezellig druk in de tram. Niet genoeg zitplaatsen.

Ik wil best opstaan voor een ouder iemand, vind dat niet meer dan netjes. Het liefst voorr een bejaard oma'tje binnenkomt, met een looprek of rollator. Ze staat wankel op haar benen en zoekt overal steun, als een dronken matroos in een felle storm. Wanhopig kijkt ze om zich heen. Ferm spring ik dan op en zeg: "Wilt u misschien zitten mevrouw?" Prima. Niks mis mee.

Maar te vaak stapt er een twijfelgeval in. Een zichzelf nog bijzonder fit-vindende zestiger met een hoedje op bijvoorbeeld. Misschien heeft hij ook wel moeite op de been te blijven in de tram. Aan de andere kant: als ik mijn plaats aanbied, kan ik hem ook tot op het (kennelijk toch niet zo broze) bot beledigen.

Ik pleit er dan ook voor dat iedereen boven de vijftig die in de tram stapt, een button draagt. Keuze uit een groen exemplaar met opschrift "Ik ben oud en zielig, geeft u mij alstublieft een plaatsje" en een rood exemplaar met "Ik vind mezelf kwiek genoeg, blijf lekker zitten en kijk niet zo vertwijfeld naar me, eikel."

Maar nee, dit soort problemen, daar hoor je ze niet over in Den Haag.