Freek de Jonge speelt Neerlands Hoop

'Freek de Jonge speelt Neerlands Hoop in zijn eentje' is de voorstelling die ik afgelopen woensdag zag in theater Carré. Samen met mijn vader (59) die in de roemruchte beginjaren van Neerlands Hoop ook regelmatig in de zaal zat. Hij was niet de enige die regelmatig vol genoegen en voorpret dingen mompelde als 'ah, de broodschotel'. Voor mij, geboren in 1980, was het minder een feest der herkenning. Hoewel veel liedjes en conferences me bekend voorkwamen van oude LP's.

Zo'n avond is nou eenmaal een nostalgisch feest der herkenning. Alleen leek Freek daar niet altijd evenveel zin in te hebben. Af en toe gaf hij daar met veel humor uiting aan en, toegegeven, op momenten waarop hij op de actualiteit inging was hij op zijn sterkst. Maar af en toe kwam het ook een beetje zurig over. Het leek hem toch een beetje dwars te zitten dat hij met oud materiaal carré volspeelt en met nieuw werk moeizaam kleinere zalen. Ook jammer dat hij gaandeweg wel erg veel denigrerende opmerkingen over zijn eigen oude werk maakte. Met name tijdens het verhaal van het hondje Whiskey was dat het geval. 'Kies die tekst dan niet', denk je als publiek op een gegeven moment.

Dat Freek geen groot zanger en een slecht muzikant is, is inmiddels algemeen bekend. Toch vond ik het mooi hem in actie te zien en alleen bij Quo Vadis was de begeleiding echt storend. Bij 'Bello de hond' was het juist onderdeel van een geweldige act. Toch vond ik het al met al een mooie, indrukwekkende avond. Ik heb gezien dat Freek nog steeds moeiteloos Carré bespeelt. Dat hij de status heeft bereikt dat hij zich kan permitteren om van blad te lezen. En ik heb liedjes live gehoord, die al niet meer opgevoerd werden toen ik geboren werd.