Suikerfeest
Ik heb ontzettend veel zin in het Suikerfeest. Al tijden staat er naast mijn bed een aardappel met vlaggetjes erin. Iedere ochtend trek ik er één uit. Zo tel ik de dagen af tot het suikerfeest. Vanochtend zaten er nog maar tien vlaggetjes in. Het is bijna zo ver. Ik kan nauwelijks wachten.
Niet dat ik moslim ben geworden of ben uitgenodigd door een bevriende moslim. Nee, de reden dat ik zo reikhalzend uitkijk naar het Suikerfeest is dat ik vlak bij een moskee woon. En sinds kort bidden ze nogal hard. Uit ramadan-enthousiasme, of gewoon honger, dat doet nog wel eens rare dingen met mensen. Tot een uur of half twaalf toetert een imam arabische gebeden door een microfoon. Ik denk dat alle andere moslims om hem heen zitten te eten, maar dat hij nog niks krijgt. Zo klinkt het tenminste. Het is ook wat als je ontzettend honger hebt, maar nog niet mag eten omdat je bent uitverkoren om het gebed te leiden terwijl om je heen iedereen marsen, kaasburgers en ovenschotels met bloemkool naar binnen zit te proppen. Daar zou ik ook extra hard van gaan kwelen.
Ik snap dus waar de gekwelde keelklanken vandaan komen. Toch heb ik er weinig begrip voor als ik in bed lig om eens lekker vroeg te gaan slapen. Terwijl de imam mij wakker staat te bidden, kijk ik vanuit mijn ooghoek naar de aardappel op mijn nachtkastje. Nog tien nachtjes slapen en dan is het zo ver: Suikerfeest!
Trouwens, zouden er ook moslims zijn die erover klagen dat supermarkten ieder jaar eerder suiker in de schappen leggen terwijl het nog-lang-geen Suikerfeest is?
Laatste reacties