Multicultureel drama

"Vriend", zegt hij enthousiast als ik binnenkom. Mijn kapper is de enige die me structureel aanspreekt met 'vriend'. Hij vraagt of ik koffie wil. Tegen beter weten in zeg ik ja. Even later zit ik in de kappersstoel met een kop onnavolgbaar sterke koffie. Slordig ingeschonken, waardoor de pindakoek op de rand van het schoteltje al snel doorweekt en slap is.

Ik ben gelijk aan de beurt. De overige aanwezigen in de zaak zijn slechts op bezoek. Ze lopen in en uit, maken zelf koffie in het geimproviseerde keukentje en kletsen onophoudelijk in het arabisch. Ik versta er geen woord van en dat vind ik wel prettig. Ik voel me altijd ongemakkelijk bij de gespreksdruk die Nederlandse kappers (en vooral kapsters) opleggen.

"Zeg het maar, vriend". "Nou, niet te kort alsjeblieft", begin ik. Ik mompel wat over "weer even netjes" en "aan de zijkant", maar weet dat het geen heeft. De kapper verstaat me wel en ik ben ervan overtuigd dat hij ook heus aan mijn wensen tegemoet wil komen, maar hij heeft slechts één coupe op zijn repertoire. Een kapsel dat Turkse jongens doorgaans prima staat.

Op het hoofd een Fries in Amsterdam West is het iets minder geslaagd, besef ik als ik buitensta. Voor slechts negen euro ben ik een heleboel haar kwijt, dat wel. Onderweg naar huis koop ik nog een Vietnamese loempia op de Ten Katemarkt om me te troosten. Mijn kapsel is een multicultureel drama.

Comments

[Geplaatst door: möök]

Ik kan er niet tegen als mensen mij vriend noemen.

[Geplaatst door: NovaStar]

Kappers.. altijd een drama! Dat zou dan relaxted moeten zijn.. Gelukkig ben ik niet de enige die zich oncomfortabel voelt bij die gespreksdruk.

Mijn (laaste) kapper is trouwens een marokkaans-nederlandse man die, ondanks dat hij naar geen woord luistert van wat ik met mijn haar wil, mij, als blank meisje, met een zeer geslaagde coupe naar huis stuurt. Top!